Η σκοτεινή πλευρά του αθλητισμού:ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ

Φίλαθλος, ναι. Τι γίνεται όμως όταν ξεπερνάς τα όρια;

Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε για βία στα γήπεδα, τραυματισμούς, αποκλεισμούς αγώνων και καταστροφές, ακόμα και ανθρώπινες απώλειες. Τα οπαδικά επεισόδια αποτελούν συχνό φαινόμενο, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, που πλήττει τον αθλητισμό και μειώνει την αξία του. Είναι ένα σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο, το οποίο η Πολιτεία προσπαθεί να αντιμετωπίσει μέσω αυστηρότερης νομοθεσίας.  

Μήπως τελικά φταίμε όλοι;

Η βία στα γήπεδα δεν γεννιέται από το πουθενά. Συντηρείται από συμπεριφορές που συχνά θεωρούμε αθώες ή «απλώς για πλάκα». Όταν ανεχόμαστε υβριστικά συνθήματα, όταν βλέπουμε συμπεριφορές και δεν μιλάμε, δίνουμε χώρο στον φανατισμό. Σίγουρα όλοι έχουμε συναντήσει ένα άτομο που ταυτίζει υπερβολικά την προσωπική του ταυτότητα με την ομάδα που υποστηρίζει. Η νίκη της ομάδας βιώνεται ως προσωπική επιτυχία, ενώ η ήττα ως προσβολή ή αδικία. Κάποια στιγμή, το φανατισμένο  άτομο μπορεί να έρθει σε σύγκρουση για να υπερασπιστεί την ομάδα του.

Ναι, είναι ωραίο να στηρίζεις μια ομάδα, αλλά δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να εξαρτάσαι από αυτήν, να προσβάλλεις ανθρώπους ή να χαλάς σχέσεις επειδή, για παράδειγμα,έχασε η ομάδα σου. Δεν χάνεται λίγο το νόημα του αθλητισμού;

 Ο φανατισμός δεν εμφανίζεται ξαφνικά στην ενήλικη ζωή· καλλιεργείται από την παιδική ηλικία μέσα από πρότυπα, συμπεριφορές και αντιλήψεις, τις οποίες τα παιδιά υιοθετούν χωρίς κριτική σκέψη. Είναι λοιπόν σημαντικό να μαθαίνουν να υποστηρίζουν μια ομάδα με σεβασμό και όχι με φανατισμό. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαμε να σώσουμε πολλές ζωές και να μειώσουμε τη βία.

Πόσες ζωές έχουν χαθεί εξαιτίας αυτού του φαινομένου; Πόσα νέα παιδιά έχουν σκοτωθεί για μια ομάδα;

Η βία στα γήπεδα έχει κοστίσει ανθρώπινες ζωές. Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι θύματα υπήρξαν και παιδιά, που βρέθηκαν στο γήπεδο ή γύρω από αυτό για να παρακολουθήσουν έναν αγώνα και δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους. Αυτό δεν είναι μόνο ενα αθλητικό πρόβλημα, αλλά κοινωνική αποτυχία.

Το ζήτημα  μας αφορά όλους, γιατί σίγουρα όλοι έχουμε σκεφτεί πως «εγώ γιατί να μπλέξω;» γιατί με την απάθεια το πρόβλημα γιγαντώνεται. Ετσι, ο φανατισμένος οπαδός θεωρεί τη βία ή τις προσβολές ως φυσιολογική συμπεριφορά. Όταν δεν μιλάμε, δεν καταδικάζουμε ή δεν απομονώνουμε αυτές τις συμπεριφορές, τις αφήνουμε να γίνονται αποδεκτές, δίνοντας στο φαινόμενο χώρο να μεγαλώνει. Η σιωπή μας λειτουργεί ως έμμεση συγκατάθεση.

Η βία στα γήπεδα δεν θα εξαλειφθεί όσο τη θεωρούμε ευθύνη των «άλλων». Μόνο όταν όλοι αναλάβουμε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί, ο αθλητισμός θα μπορέσει να επιτελέσει τον πραγματικό του ρόλο. Γραφει η Ευη Κορμπακη.